۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ - طبق مطالعه‌ای که ۱۴ ژوئیه به‌صورت آنلاین در Annals of Internal Medicineمنتشر شد، در مورد کهنه‌سربازان مبتلا به دیابت نوع ۲ که تحت درمان با انسولین پایه (Basal Insulin) هستند، افزودن داروهای «آگونیست گیرنده پپتید-۱ شبه‌گلوکاگون» (GLP-1 RAs) در مقایسه با سایر داروهای کاهنده قند خون، نرخ قطع انسولین را افزایش نمی‌دهد.
دکتر کاسیا جی. لیپسکا از دانشکده پزشکی ییل در نیوهیون، کانتیکات، و همکارانش، نرخ قطع انسولین را در میان کهنه‌سربازان مبتلا به دیابت نوع ۲ که تحت درمان انسولین پایه بودند و بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ شروع به مصرف GLP-1 RA، مهارکننده‌های SGLT2 (SGLT2i)یا مهارکننده‌های DPP-4 (DPP-4i)کرده بودند، در قالب یک «شبیه‌سازی کارآزمایی هدفمند» مقایسه کردند. داده‌های این مطالعه شامل ۸۸۶۹ جفتِ تطبیق‌یافته از آغازکنندگان درمان با این سه گروه دارویی بود.
تحلیل نتایج آماری مطالعه از دیدگاه بالینی
محققان برای دستیابی به نتایج دقیق و اطمینان از اعتبار یافته‌ها، داده‌ها را از دو منظر متفاوت مورد تحلیل قرار دادند تا تأثیر داروهای جدید را با واقعیت‌های بالینی و دقت علمی مقایسه کنند:
· تحلیل مبتنی بر «قصد درمان» (Intention-to-treat): این تحلیل با هدف بررسی اثر دارو در «شرایط واقعی و روزمره» انجام شد. در این روش، تمامی بیمارانی که درمان با داروهای جدید (مانند GLP-1 RA) را آغاز کرده بودند، بدون توجه به میزان پایبندی آن‌ها به مصرف دارو، در مطالعه لحاظ شدند. این کار برای آن است که مشخص شود در دنیای واقعی، با شروع این نوع درمان، چه تغییری در وضعیت انسولین بیماران رخ می‌دهد. طبق این تحلیل، نرخ قطع انسولین در گروه‌های مختلف GLP-1 RA، SGLT2iو DPP-4i، در بازه زمانی سه ساله، تقریباً برابر و به ترتیب ۱۶.۷٪، ۱۷.۹٪ و ۱۷.۱٪ بود. این نشان می‌دهد که در شرایط واقعی، داروهای جدید شانس بیشتری برای قطع انسولین نسبت به سایر داروها ایجاد نمی‌کنند.
· تحلیل «پروتکل‌محور» (Per-protocol): این تحلیل با رویکردی «دقیق و سخت‌گیرانه» انجام شد. در این روش، محققان تنها بیمارانی را بررسی کردند که مصرف دارو را دقیقاً طبق دستور پزشک و بدون انحراف از برنامه درمانی انجام داده بودند. هدف از این کار، استخراج اثر خالص و علمی خودِ دارو، فارغ از خطاهای انسانی در مصرف، بود. نتایج این بررسی نیز نشان داد که حتی با فرض مصرف دقیق و بی‌نقص دارو، تفاوت معناداری از نظر قابلیت قطع انسولین میان داروهای جدید و سایر گروه‌های دارویی مشاهده نمی‌شود.
همچنین در هیچ‌یک از زیرگروه‌ها، مزیت مقایسه‌ای خاصی برای داروهای GLP-1 RAنسبت به SGLT2iیا DPP-4i از نظر قطع انسولین مشاهده نشد.
محققان نوشتند: «اگرچه داروهای GLP-1 RAبه دلیل مزایای قلبی-عروقی، کلیوی و کاهش وزن همچنان ارزشمند هستند، اما به نظر نمی‌رسد شروع مصرف آن‌ها به‌تنهایی باعث شود که قطع انسولین پایه، بیش از آنچه با سایر داروهای کاهنده قند خون مشاهده می‌شود، اتفاق بیافتد.»
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2026-07-glp-receptor-agonist-insulin-discontinuation.html